S h a d e s  o f  R e d  |  g e s p r e k k e n  |  g r o e p e n  |  t e k s t e n   Krakend IJs Korte inhoud: De 55-jarige Waard is ongeneeslijk ziek . Zijn vrouw Maggie en hun volwassen kinderen Pien en Kick reageren ieder op karakteristieke wijze op dit onontkoombare gegeven. Een liefdevol proces van vervreemding en ontkenning. Voorafgaand: Waard is er getuige van geweest hoe Kick, Pien en schoonzoon Leo onder hilarisch gelach voorlezen uit ‘De meest troostrijke gedichten”.     Scène 12: Waard: Inge: Waard: Inge: Waard: Inge: Waard: Inge: Waard: Inge: Waard: Inge: Waard: Je leeft (Waard ligt op bed. Inge is zijn verpleegster van Thuiszorg en rots in de branding.) Ben jij ‘t. Uw persoonlijke Florence Nightingale. Wat moet je? M’n brood verdienen. Wat dacht je dan. Hoe is het? Laat me met rust. (Inge doet de bloeddrukmeter om) Slechte dag? Ga weg. Humeurtje. Zitten ze daarom als lamgeslagen honden in de keuken. Wie? Je vrouw. Dochter. Die vermaken zich best. Daar zagen ze niet naar uit. (haalt de meter er af) Het duurt ze te lang. ’t Liefst zouden ze me een spuitje geven. Jij kan ’t doen. Geef me een spuitje. Nog goedkoper ook.     k r a k e n d  i j s  <  >  |  o v e r z i c h t  t e k s t e n